Een tergend tevreden gevoel

Van die ogenblikken...Zoals nu, wanneer je een onuitspreekbare tevredenheid doorspoelt.
Je Calvinistische ik wordt gereinigd en je wentelt je in zelftevredenheid; quasi post coïtus, maar dan zonder voorplantingsbijbedoelingen.

Tevreden over je dag, alles goed verlopen, werk klaar, net op tijd (JIT-principe).
Weg stress!
Het leven is mooi,  dat is nu, maar...

Diezelfde ochtend om 6.00 uur.
Wollige dromen, ongedefinieerde begrippen, verwerking van de vorige dag, alcohol, droge strot, plassen, Calvijn, SCHULD!
Als bewijs van door alcoholgriep geplaagde fysiek plotseling de schreeuw van:   
De telefoon!
Nee toch... Niet wakker en in ongeloof, zonder bril, grijpen naar je wekker om de legitimiteit van dit telefoontje te kunnen vaststellen.

Zes uur!
Ik neem niet op.
Zwarte scenario’s  doorspoelen mijn geest.
Is het mijn moeder die ziek is?
Of van die telefoontjes uit Egypte die me nu al meer dan een maand tijsteren.
"I want to fax you"
"You surely got the wrong number ma’m, so fux someone else"

Mijn beklagenswaardige levenswijze van 1 pak shag per dag, rijkelijk gelardeerd met de nodige pilsjes, borrels en voluptueuze maaltijden roepen steeds meer een schuldgevoel op.
Dat deze zelfverwijten zich uitgerekend om 06.00 uur aan mij openbaren is toch wel erg belastend te noemen.
Maar alle op schuld gebaseerde trauma’s manifesteren zich nu eenmaal vroeg of laat.
Bij mij dus vroeg!

Ik neem nu toch de telefoon op.
"Waar ben jij nou helemaal mee bezig?"  
Nauwelijks van mijn slaap bekomen en nog steeds in nevelen stamel ik....'Ja , ik ben ziek...
Al een hele week...!' 
"Slap gelul, wees nou eens een vent en maak je werk af, want als je zo doorgaat is aan het eind van de maand je portemonnee leeg en lachen de blauwe brieven je goedgemutst toe.” 

Als bij toverslag ben ik weer bij de les.
Belasting = Adrenaline.
Ik heb de hoorn van de telefoon in mijn hand en hoor piep..... piep.... piep.
Ik heb Calvijn zelf aan de lijn gehad. 

Onder de douche hoor ik opnieuw de telefoon.
Dit wordt me het dagje wel.
Aangezien ik het nooit etisch heb gevonden de telefoon op te nemen in mijn natuurlijke staat, laat ik deze nog even voor wat hij is.
De laatste keer namelijk dat ik op onethische wijze de telefoon moest aannemen, werd mij gevraagd welk merk margarine mij het meest beviel, waarop ik prompt met mijn handen in mijn schoot terneergeslagen het antwoord schuldig moest blijven.
(Sindsdien eet ik uitsluitend nog roomboter.) 

Dit keer weet ik dat het een klant moet zijn, smachtend naar zijn werk, waarvan ik het ontwerp de avond tevoren niet heb afgekregen. 
“Tut mir Leid”. 
Koffie, 2 sneeën ontbijtkoek, gekookt eitje..... en nog niet op de helft van mijn ontbijt, gaat de dwingeland weer rinkelen.
Ik voel me op slag weer slap.
Maar nu zal het toch echt wel moeten. 

Manhaftig neem ik op met een stem die mijzelf verbaast: 
"Met Henk" 
Nu het hoge woord eruit is, is de dag begonnen; er is er geen terug meer.
Vanaf nu nadenken over alles wat je zegt.
Het kan tegen je gebruikt worden.
De realiteit is gelukkig verzachtend. 
Hallo Henk'...
O...jee, denk ik, ik ben nog lang niet zover met zijn ontwerp en hij heeft mij wel een fax gestuurd met wijzigingen...... 
"Hallo” -met quasi kuchje, ‘het want ik ben ziek-hoestje’ –
“Jij zit dringend verlegen om je stand. Maar ik heb nog een uur nodig" 
Ja maar de koerier staat om 9 uur op je stoep"
Koerier?….
Red ik niet”, zeg ik, onderwijl schuldbewust mijn computer opstartend.
“Maar om 10 uur kan het klaar zijn." 
'OK Henk, hoe is het met de gezondheid?'

Nu is mijn gezondheid altijd iets relatiefs geweest.
Als ik over mijn gezondheid denk kalkuleer ik altijd al in, dat ik niet hard hoef te rennen of andere fysieke inspanningen moet doen.
Conditie is niet mijn fort.
Je vraagt je af, wil men werkelijk weten hoe het mij gaat? 
Wegmoffelen en nooit of te nimmer naar een dokter gaan, want die stuurt je alleen maar door naar het ziekenhuis en daar kom je dan nooit meer uit.
Gedachten van iemand met koorts?
Als je met 57 stopt met roken, ben je dan te laat?
Naar je gezondheid wordt vaak pas gevraagd als het antwoord al bekend is en dat maakt de vraag impertinent.
 "Het gaat al veel beter"  Dat is het standaard antwoord.

Wat een walgelijke eikel ben ik dat ik dit zeg.
Het gaat helemaal niet goed.
Ik heb nog steeds koorts; en weet niet eens waaraan dat ligt. 
Dus nog eens
"Om tien uur is alles klaar" 
De koerier staat dus toch om 9.00 uur voor mijn deur;
ik pimpel hem keihard af.
Om 10.00 uur wordt dan toch alles opgehaald. 
Snel nog even een PDF-je E-mailen.
De klant zit bovenop zijn e-mail en wij treffen elkaar bij het zelfde beeld; een wonder van techniek!
'Helemaal goed.
Niets wijzigen' 
'Wanneer is mijn brochure klaar?' (Nu is het pas vijf voor tien) 

Het leven van een ontwerper gaat niet over rozen.
Schamele 3 pagina’s ge-emaild de avond tevoren.
Hoe houd ik tevreden gezichten?
Gelukkig valt de voorbereiding niet tegen en vloeien de laatste 3 pagina's voorspoedig uit mijn muistop.

Vooruitlopend op een goed gevoel zet ik aan het eind van de middag een pannetje Indisch op het vuur.
Zonder eenkennigheid gulpt ook een whiskytje naar binnen.
De dag begint soepel te worden.
De koorts wijkt.
De gekte ook enigszins.
Mijn schuldgevoel vindt een goede parkeerplaats.

Ik krijg eters, waarvan 2 Indische mensen.
Jesus zal dit wel goed gaan?
Nieuwe zorgen. 
Afgezien van mijn onzekerheid of ik wel fatsoenlijk kan ontwerpen, moet ik mij nu ook afvragen of ik wel Indisch kan koken en of ik niet beter Frans had kunnen koken voor Indische mensen. 

Maar nu uiteindelijk al het koken en ontwerpen tot een goed einde is gebracht en ik het tevreden gezoem hoor van mijn vaatwasmachine, de "ontspannen" klanken van Frank Zappa en alle knoflookgeuren op de koop toe neem, heb ik geen last meer van stress.

Wat stress! 

Nee mijn werkelijke koorts is een week niet roken en weten dat je het moet volhouden. Je weet het zeker:  Nicotine is erger dan alcohol.
Maar ik heb mijn trots.
Eerst houd ik op met roken, dan met drinken, dan pas met liegen en uiteindelijk met leven en dat alles met minimaal 10 jaar tussenposen. 

Kan mijn weekend nog mooier beginnen?
En voorlopig sta ik nog niet in de krant.

Zo word ik dus heel makkelijk 85.
Zorg dus alsjeblieft in 2029 voor een mooi lied... Libera me bijvoorbeeld?)
Zal ik Zondag ook eens naar de kerk gaan? 

Juni 99
Henk